آبان 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387

وبلاگ انبوه- انبوه ،تاریخی ترین روستای گیلان- ماسوله2
خدمات به وبلاگ نويسان
روانشناسي و مشاوره
سيستم هاي خبره
سايت جامع مديريت
وبلاگ آقا جعفرگل
سايت ديلمستان
رودخانه خروشان سفيدرود

آپلود فايل سريع
آپلود عكس سريع
بزرگترين سايت دانلود كتاب
سايت آهنگها و كدهاي جاوا
آپلود آهنگ
آپلود فايل
آپلود عكس
معرفی به جستجوگر گوگل ( Google )
راهنماي 118 قزوين
سايت بلاگفا

پروفایل مدیر وبلاگ
پست الکترونیک


لينك عكس مدير وبلاگ
لينك بزرگترين درخت شاه توت ذخيره با عنوان صفحه اصلي | درج در فهرست علاقه منديها

پخش مسقيم 1 برنامه

پخش مسقيم 2 برنامه

پخش مسقيم 3 برنامه

پخش مسقيم 4 برنامه

پخش مسقيم 5 برنامه

بگير خوشه هاي نگاهم را
                بگير آويشن كن صداي تنهايي سكوتم را
تقديم كن بر سراچه ي خيالت
                بگير اشك آخر تابستانم را
تا هديه كنم ابراي پاييزيم را
                من انتظارم را سراسركرده ام
من دقيقه ها را نديده ثانيه كرده ام
                 من بهار را نديده به تك فصل باراني ام برگشته ام
پاييز را نديده زرد گشته ام
                من خيس ترين ابر بهار را
در خشك ترين فصل سالم آبي كرده ام 
                 غم و غصه را يكجا به شادي نگاهت فروختم
من رنگ جدايي را در نگاه باد به آبرنگ شب دوختم
                ديگر از خيال نگاهت خواب چشمام رويايي شده بود
چون ابري خسته از انتظار ، بهارم را به زمستان هديه كردم
                 در عاطفه ترين خاطرات خيالم
اندر خم قافيه هاي طريفه ام 
                 واژه هاي غربتي را به فاصله ي سكوت لبهام باختم
ديگر خودي در مني نبود چون تولد ققنوسي در شب
                 با قطره هاي باران سوختم

---

وقتی تنها میشینم خاطره هات یادم میآد         درد عالم توو تن خسته من پا میگیره

وقتی با یاد تو گلها رو تماشا میکنم                  آخ چه دلتنگ میشم و دل قد دریا میگیره

بین ما، بین من و تو همیشه جداییه               دست من نیس اگه دردم درد بیصداییه

تو به انتظار یک معجزه عشقی هنوز                خیلی مونده تا بدونی درد تنهایی چیه

انتهای کوچه ی باغ زلال اطلسی                    مردی بود گریه میکرد که تو نفهمیدی کیه

بین ما، بین من و تو همیشه جداییه                دست من نیس اگه دردم درد بیصداییه

یه روزی میشه که ابر تیره با اشکای من            می بره اونور دنیا دل بی حوصله رو

وقتی که دور میشم از تو یه نسیم تازه هس      نمیخوام اینجا بمونی، دیگه از پیشم برو

بین ما، بین من و تو همیشه جداییه                 دست من نیس اگه دردم درد بیصداییه

---

پیـــدا شد و پیـــدا شد گمگشته مـــا امشب

می چــرخم و میرقصم با بـاد صبا امشـب

یک روز نشد با ما این چرخ فلک همـراه

گویی من ودل هستیم مهمان خـــدا امشـب

دیوانه دل مسکین بــاور نکنـــد این وصل

حق دارد اگر گوید صد چون وچراامشب

در کلبه ماخورسید مهمان شده باز امروز

در محفل ما مهتاب افشانــده صفا امشـب

---

گل من پرنده ای شو                     بُگذر از باغ هراسم

جز تو هیچ قصه عشقی               توي کتاب نمی شناسم

گل من ستاره ای باش                 توی آسمون رفتن

خیلی وقته که رسیده                  نوبت از خود گذشتن

چه سرانجام غریبی                     التهاب جون خسته

گرد و خاک مرگ و نیستی            روی زندگی نشسته

با تو ام ، با تو که هرشب              اسم تو روی لبامه

مثل خاک سرد غربت                   که رفیق و آشنامه

با تو ام، با تو که چشمات             مثل مروارید دریاست

وقت رفتنم رسیده                     نوبت دیدار رویاست

---

همین که راه من از تو جدا نیست     همین که شعر تو توی صدامه

روی خاک زمین عشق تو انگار         قشنگترین دلیل گریه هامه

نمیخوام دست نامرد زمونه              سراغی از دل تنهام بگیره

نمیخوام توی گرداب جدایی             کسی باشم که تا ابد اسیره

همين که مثل يک پرنده هستم         همين که عاشق فصل بهارم

تويی که يک ترانه ساز عشقی          ترانه هاتو رو چشمام ميذارم

نمی خوام فصل دلتنگی پاييز            برای قلب تو آيينه باشه

نمی خوام رفتن و جدايی از من         واسه تو يک غم ديرينه باشه

همين که عاشق عشق تو هستم     همين که عاشق ترانه هاتم

تا انتهای کوچه های گريه                هميشه مست آهنگ صداتم

نميخوام ابر بارون ساز غمگین           برام دنیایی از افسردگی شه!

کویر تشنه تن با گریه کردن              واسه من اوج یک دلمردگی شه

---

ای بلندای صدا                 ساد گی کن، ساده باش

مثل صخره ای بزرگ        سربلند، آزاده باش

به هم آغوشی شب        نا شکفته تن نده!

توی خواب گم نشو با       تن رویایی زده!

قید دنیا رو نزن                تو چراغ روشنی

نمیخوام که بی صدا        ذره ذره بشکنی

اسمم از یاد تو رفت        با یه بغض بیصدا

شب شد و اشکای من    توی چشماته چرا؟

وحشت از خزون مرگ     تو چشات پر میزنه

یه ترانه زیر پات               مثل آینه میشکنه

---

ای خدا بگو چرا صدای من به گوش تو نمیرسه

خسته ام از این همه درد و عذاب و جون به لب، بس ِ دیگه

مرگ من کی میرسه، ثانیه ها رو میشمرم، بذار برم

همیشه اشک و سکوت غربت ِ تا نیمه شب، بس ِ دیگه

همه جا تاریک و سرد،  تنها تر از هر لحظه و دلمرده ا م

به رها شدن از این جهنم زندگی دلسپرده ام

چرا دلشکسته و غمخوار تنهایی منم، بگو چرا؟

ای خدا میخوام برم جایی که هیجکسی نمونه پیش من

کسی نیس به خاطره  پرنده  ی تو ی قفس ناله کنه

می خوام آزادیم و تا آیه یأس کسی نخونه پیش من

همه جا تاریک و سرد،  تنها تر از هر لحظه و دلمرده ا م

به رها شدن از این جهنم زندگی دلسپرده ام

ای خدا بگو چر ا قسمت من این ِ که دربدر بشم

مثل طوفان وارث درد و غم شبهای بی ثمر بشم

همه جا تاریک و سرد،  تنها تر از هر لحظه و دلمرده ا م

به رها شدن از این جهنم زندگی دلسپرده ام

---

شاخه باریشه خودحس غریبی دارد

باغ امسال چه پاییزعجیبی دارد

غنچه شوقی به شکوفاشدنش نیست که نیست

باخبرگشته که دنیاچه فریبی دارد

خاک کم آب شده مثل کویری تشنه

شایدازجای دگرمزرعه شیبی دارد

سیب هرسال دراین فصل شکو فامیشد

باغبان کرده فراموش که سیبی دارد

 

---

چه مشتاقانه دوستت ميدارم ،

 اي نبودت كابوس تلخ بيداري ها

چه پايمردانه به عشقت پايبندم ،

 اي پايدارترين پيوند من به پايندگي

چه بي تابانه مي پرستمت ،

 اي وجودت نشان تابناكي از خالق هستي

چه مستانه نوايت را سر ميدهم ،

 اي زيبا ترين سطور از اشعار زندگي ام

چه ماندگارانه در يادم خواهي ماند ،

 اي يادگار لحظات شيرين شادي هايم.

و چه دَد منشانه به من ميخندند ،

آنانكه عشقم را نشان از اميالِ پستِ هوس هاي رذيلانهء نفساني ام ميدانند.

مرا درياب...

---

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

درآن گوشه چندان غزل خواند آن شب

که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی برآنند کاین مرغ شیدا

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ، از بیم، آنجا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا بر آمد

شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تودریای من بودی! آغوش واکن

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد...

---

دوباره هــــــوای دلـــــم چه طوفــــــانییست

                                                دلـــــی که بر بدنش مـــهر داغ تنهــــــا ییست

دلی که شب همه شب در هراس و در تردید

                                                دلی که در سرش عشقی ز جمع دلها نیست

 

نگـــــاه اولت او را چنین دگــــــــرگون کرد

                                                چنین که درتب عشقت،دوچشم خود خون کرد

نگـــــاه عاشق و معصــــوم و بی ریایی بود

                                                که باز این دل مـــــــا را دوبــــاره ‌‌‌‌‌مجنــــون کرد

 

گفتمش : دل تو ‌ازآن‌عشق،نداری درسی؟

                                                مگرآنروز نگفتی که دگرازهمه کس میترســی؟

پس چرا خیره به چشمــان نگاری شده ای؟

نکند از غـم حيراني و تنهایـی خود میترسی؟

 

حال دل سخت خراب است، خدایا چه کـنم؟

دلم از عشـــق هلاک است ، خدایا چه کـنم؟

بی سبب بر دل و احــــــوال دلــــــم میخندم

                                                راه دیگـر به ســـرم نیست!؟خدایا چه کــــنم؟

---

روزگاري سخت است

سخت و طاقت فرساست

لااقل از بهر من اينگونه است

خوب ميدانم كه اين ، مصداق صدها و هزاران آدمي همچون من است

مردماني را كنارم خوب مي بينم

هر يكي در دل عذاب و قصه اي گنجانده اند

هر يكي با غربت و دوري و تنهايي و فقر

پنجه در پنجه به ميدان رفته اند

عده اي هم از خوشي ، اينجا سكونت كرده اند

گاهگاهي در كنار سفرهء دلهاي آنان مي نشينم

صحبت از عاشق شدن ، عارف شدن ، قابل شدن ، لايق شدن

صحبت از افكار و آمال عجيبي ميكنند

با خودم ميگويم : " زندگي بدتر ازين هم مي شود؟

   عاشقي ، ديوانگي ، بدتر ازين هم ميشود؟

          قابل و لايق شدن اينگونه است ؟ "

كاش مي دانستم!

به خودم شك دارم ، كه چو آنها باشم

ولي افسوس كه در جرگهء آنها هستم

چو اسيري در بند

          و اميدي در قلب

                   خيره بر عاقبتم ، كه چه كس خواهم شد؟!

                                      كه كجا خواهم بود؟!

نكند روزي چو اين مردان شوم

نكند روزي ز خود نالان شوم

نكند شرمندهء روز جواني گردم

نكند شرمندهء اين زندگاني گردم

آخر آنها همه روزي همچو من

          آرزوهاي بزرگي داشتند

خوب بودند و همه خلق زمين را خوب مي پنداشتند

ولي امروز ، در اينجا هستند ، يا همان آخر خط

آري اينجا ،

همان آخر خط است و تمام

آري اينجا ...ست

كاش ميشد تا بگويم كه كجاست

آخر خط نه براي من و بعضي ديگر

          خط آغاز من است.

آخر خط بهر آنها كه به گل درمانده اند.

---

---

---

سلام ای غروب غریبانه دل
سلام ای طلوع سحرگاه رفتن
سلام ای غم لحظه های جدایی
خداحافظ ای شعر شب های روشن
خداحافظ ای شعر شب های روشن!
خداحافظ ای قصه عاشقانه
خداحافظ ای آبی روشن عشق
خداحافظ ای عطر شعر شبانه
خداحافظ ای همنشین همیشه
خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
تو را می سپارم به دلهای خسته
تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را می سپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم اگر شب شکسته
تو را می سپارم به رویای فردا
به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه واژه از غم نخشکد
اگر روز گار این صدا را نگیرد
خداحافظ ای برگ بار همیشه
خداحافظ ای برگ و بار دل من
خداحافظ ای سایه سار همیشه
اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
خداحافظ ای نوبهار همیشه

 

---